De eerste expeditiereizen naar de Yali in Papua waren een succes !
Als eerste touroperator wereldwijd slaagde ANDERSDANANDERS erin met zijn groepen door te dringen tot de volkeren die in het binnenland van Papua, ten oosten van de Baliemvallei wonen. Dankzij de expertise van onze Indonesië reisleiders Marco en Michael en onze samenwerking met een Duitse dokter-antropoloog konden de deelnemers aan onze eerste expeditiereizen een prachtige en unieke ervaring opdoen tijdens de ontmoetingen met deze 'andere' wereld. Hieronder vind je een mooie foto-impressie van Jan Lambert, die in juli de eerste expeditiereis meemaakte. De tekst hieronder werd geschreven door reisleider Michael die de groep van augustus doorheen de weinig verkende gebieden van Indonesië loodste. Voorheen bezochten onze groepen de omgeving van de Baliemvallei. Met deze vernieuwde expeditiereis wordt een lokaal vliegtuig gehuurd om zo verder in het binnenland door te dringen waar toerisme nog onbestaande is.
 "Omwille van de eroderende werking van de Westerse invloeden in de Baliemvallei werd door Andersdananders in samenspraak met Marco en Michael besloten om de Indonesia-X reis naar een volgend niveau te brengen en een extra dimensie te geven aan deze unieke rondreis doorheen de grootste archipel ter wereld. Waar we vroeger reeds in een gebied verbleven waar we geconfronteerd worden met onze oorsprong zijn we nu een verloren gewaande wereld binnen gegaan! Een stap verder het binnenland van Papua in en tegelijkertijd een forse stap terug in de tijd! Ongerepte natuur, immense valleien en oprijzende bergpieken maken dat dit gebied tot ver in de 20ste eeuw nauwelijks werd verkend. Hier zien we de dorpjes van de Yali-Mek liggen,verspreid over de bergrugkammen.
Op het vliegveld van Wamena staat onze Pilatus met ronkende motor op ons te wachten. Het vliegtuigje stijgt op en neemt snel hoogte om zonder problemen uit de Baliem vallei weg te kunnen. Het zicht is adembenemend en iedereen geniet zonder een woord te zeggen. Na een vlucht van 30min over onaangetaste bergjungle zien we in de diepte onze landingsplaats, een omhooglopend grasveld afgezoomd met een aantal houten barakken en iets hogerop een dorpje van de Yali. Kosarek, start- en eindpunt van deze driedaagse expeditie. Later horen we van onze Yali-dragers dat diezelfde vlucht voor hen een 10-daagse trekking betekent!
Na een versterkende koffie en briefing beginnen we samen met onze dragers aan onze trekking van die dag richting Nohomas waar we de tenten opslaan voor de nacht. Hier worden we onthaald door de hele dorpsgemeenschap. Sommigen nieuwsgierig, anderen afwachtend en allemaal geven ze ons hun volle aandacht. Zo zal het de komende dagen zich steeds herhalen, een bevolking die vol verbazing voortdurend naar ons kijkt, even geboeid is door ons als wij door hen. Het avondmaal wordt door onze kokkin Marianna op deskundige wijze klaargemaakt en met smaak verorbert. Ook hierbij ontbreekt het niet aan toeschouwers.
Al snel wordt er individueel contact gemaakt met deze boeiende mensen. Het uit de mond halen van een kunstgebit lokt een reactie van afgrijzen en fascinatie uit en blijft de hele tijd een mysterie waar men geen verklaring voor heeft. Kinderspelletjes zoals ‘zakdoekje leggen’ wordt door de kinderen met veel enthousiasme meegespeeld. Kleine geschenkjes worden onthaald op stralende glimlachen en snel naar de eigen hut gebracht. Hier verveel je je geen moment, altijd is er wel iets dat de aandacht vraagt. Een vlakbij staande boom doet dienst als bijeenkomstplaats, met tientallen zitten ze op de takken en in het bladerdak. Af en toe valt of springt er iemand uit die het dan op een rennen zet. Een man komt aangewandelt met zijn zelfgemaakte gitaar die hij ons vol trots laat zien. Een dame met haar varken komt ogenschijnelijk van de andere kant van de vallei terug naar huis voor de nacht. Een kind is zijn boogschieten aan het oefenen.
Na een vrij zware trekking op dag twee wordt in het dorpje Sirigasi een traditioneel varkensfeest met Yali dansen voor ons gehouden. Een evenement dat ons deze keer ademloos laat. Hoe trots, sterk en moedig zijn deze mensen! Vanwege de zware regenbuien mogen we in de lokale kerk slapen, eigenlijk een houten constructie met een zinken dak en gedroogd gras op de vloer. Het doet ons sterk denken aan een kerststalletje en we maken het ons dan ook gezellig. Bij kaarslicht wordt het avondmaal opgediend. Tijdens de laatste trek voelen we aan onze spieren dat wij geen Papua’s zijn die met het grootste gemak van de ene vallei naar de andere wandelen. Gelukkig zijn onze dragers heel attent en helpen ons de rivier te bereiken. Hier wacht ons een heerlijk bad in het ijskoude bergwater! Niet iedereen durft het bijtende water te trotseren en de Yali staan er verbijsterd naar te kijken. Hoe gek kan je zijn! Uiteindelijk bereiken we Kosarek en horen we de volgende morgen het motorgeronk van onze Pilatus. Vermoeid, modderig en voldaan neemt ieder afscheid van zijn persoonlijke drager. Hier en daar zien we zelfs tranen in de ooghoeken van onze medereizigers. Wanneer het vliegtuig opstijgt boven de vallei voelen we niet zonder een vreemde vorm van droefheid dat deze cultuur ons meer heeft bijgebracht dan we ooit voor mogelijk hadden gehouden. Een expeditiereis die voor altijd in het geheugen gegrift zal staan!”
Michael Van den Bremt, september 2006 |
