Reisverslag Domaine Les Paletuviers – Toubacouta
Als je voor het eerst Afrika bezoekt is Senegal een aanrader. Wij hadden het genoegen het domein “Les Paletuviers” te kunnen bezoeken, in het mooie mangrovedelta-gebied van de Sine en Saloum.
Aankomen in Dakar is eventjes een drukke bedoening van formaliteiten invullen en veel te veel behulpzame kruiers die zo graag jouw bagage willen dragen. Mits onze vlucht pas ‘s avonds laat aankwam hadden we een overnachting geboekt in N’Gor, om ’s anderendaags bij daglicht de boeiende transfer te maken van Dakar naar Toubacouta village die vlakbij het domein ligt.
260 km of dikke 5 uur rijden, je houdt het niet voor mogelijk maar Dakar verlaten is niet zo eenvoudig omwille van het drukke straatleven. Het lijkt op een overbevolkte jaarmarkt, een bonte kleurige menigte langs beide kanten van de weg, vrij overstekend vee, en dat elke dag weer opnieuw. Kopen en verkopen langs de grote baan van ‘s morgens vroeg tot 10h00 ’s avonds. Je verveelt je geen moment. Van zodra je uit de buitenwijken van de stad bent zijn de wegen in zo een slecht staat dat ze de wagen niet toelaten enige snelheid te halen. Onze chauffeur neemt zijn tijd, wij kijken onze ogen uit, we zijn immers met vakantie.
Aankomen op het domein “Les Paletuviers” is aankomen in een oase van rust, begroet worden door Karien (Belgische begeleiding) is je direct op je gemak voelen. We logeren in een hutje, ruim en verzorgd, ’s anderendaags worden we op het campement rondgeleid en enkele excursies worden besproken. Mooi aan heel het gegeven is dat vele Senegalezen uit het dorp Toubacouta op dit terrein tewerkgesteld worden en je ook de gelegenheid hebt Toubacouta vrij te bezoeken. De mensen zijn zeer gastvrij, laten je heel graag hun vaardigheden bewonderen zoals houtsnijwerk, batiks, hun ateliers waar kleren en juwelen gemaakt worden. Ze zijn er trots op dat hun vak reeds enige generaties, van vader op zoon doorgegeven wordt. Ze vertellen dan ook honderduit en zijn niet opdringerig. Van zodra je begint te onderhandelen worden ze wel heel alert en begint het spel van afdingen. Al gauw leer je dat je 1/3 van de prijs mag verminderen om tot een deal te komen.
Het management van Les Paletuviers zorgt o.m. ook voor de melkbedeling voor kindjes van het plaatselijke schooltje, door geldinzamelingen in Belgie kan ook medicatie voor de materniteit aangekocht worden, muggennetten voor de dorpelingen, verbouwingen aan het hospitaaltje …
Twee dagen later plannen we een excursie per boot naar Plage d’Or. Met een schipper en kok aan boord, vergezeld van nog 4 vakantiegangers vatten we deze boottocht aan door de mangrove-bossen. Veel vogels, prachtige, grote vogels. Enorm. Aangekomen aan de plage waar enkele hutjes staan om te overnachten, gaan de mannen vissen, de vrouwen praten bij, we genieten van de zon en de zee. We zitten hier aan de Atlantische Oceaan en kunnen van dit strand ook de grens van Gambia waarnemen. Er is veel wind toch na het avondeten, heerlijke vis met fijn bereide groenten, wordt een kampvuur ontstoken en komt er een groep meisjes van het dichtstbijzijnde dorp aangevaren. Ze hebben wat slaginstrumenten bij en meer als dit ritme hebben ze niet nodig om uitbundig te beginnen dansen. Ze amuseren zich, willen dat je meedanst. Hun energie is onuitputtelijk en slaat op je over, hun lenigheid en ritmegevoel is niet te evenaren.
De volgende dag zien we deze meisjes terug bij het bezoek aan hun dorp Djinack. Het is alsof je ze reeds lang kent. Ze nemen je mee naar het schooltje en laten fier hun dorp bewonderen.
In de late namiddag varen we af naar het eiland île des Palétuviers. Beslist de moeite ook hier een of meerdere dagen te verblijven. Het is heerlijk rustig, de bediening op en top. Een klein uurtje stappen brengt ons bij een dorpje, Amdilai. Niet groter dan een tiental hutjes. Een klein zwartje heeft het aankomende bezoek opgemerkt en begint te dansen. Vooraleer hun dorp te betreden vragen we toelating, je voelt je een indringer. Weer worden we gul onthaald en de meisjes en jonge vrouwen staan verzameld onder een dikke boom waar ze op een tafel hun juweeltjes reeds uitgestald hebben. Terwijl een mama haar kleine in een kuip een badje geeft en er wat over en weer gepraat en gelachen wordt, hun juweeltjes bewonderd en gekocht worden, tonen ze hun dankbaarheid door de kleinsten te laten dansen, begeleid door wat gedrum op een plastieken bidon. Het is ontroerend mooi en maakt je heel blij.
Om terug op het domein te geraken worden we deze keer per boot overgezet naar het visserdorp Misira, waar we per jeep langs de dorpjes terug naar ons campement rijden.
Er zijn genoeg verschillende excursies te beleven op dit domein. Voor elk wat wils. Fietsen, naar de markt gaan, vissen, bij zonsondergang de slaapplaats van honderden vogels bezoeken…
Wij hebben enorm genoten van dit verblijf en hopen nog andere landen in Afrika te kunnen bezoeken. Dit was een prachtige ervaring.
Marc en Annemie Elinck-Corten
08/05/06
 
 
|
